تاریخ هیچ وقت این جنایات رو فراموش نخواهد کرد... 

امروز 20 روز از اولین روز بمباران غزه می گذره...

و نزدیک به 500 هزار نفر دراین 20 روز شهید و مجروح شدند.

یک سوم شهدا و مجروحین بچه هایی هستند که هیچ کس نمی دونه چه ظلمی در حق اسراییل کرده بودند که چراغ زندگیشون انقدر زود خاموش شد...

امروز تصویری از یه دختر بچه ی 12 ساله دیدم که برادر 2 ساله اش رو بغل گرفته بود و در حالی که صورتش خیس از اشک بود میون خیابانهای آوار شده ی غزه به دنبال پناهگاهی برای خود و برادرش می گشت...

شاید مدت زیادی از یتیم شدنش نگذشته بود...

شاید تا دیروز حتی فکر هم نمی کرد که به این زودی مسئول زندگی خود و برادر کوچیکش بشه...

کی میدونه چطور از کنار جسم بی روح مادر و پدر دل کنده بود و با قامت نحیفش بار زندگی رو زیر بارش بمب و ترکش به دوشش می کشید...

امروز دیدم تصویر کودکی رو که بین خرابه ها با سر و صورت زخمی دست مادرش رو که از بین آوار بیرون مونده بود رو محکم گرفته بود و حاضر به ترک کردنش نبود...

نمی دونم...

نمی دونم خلبان هواپیمای اسراییلی وقتی بمبها و موشکها رو روی سر این مردم میریزه از دل بچه های اون پایین ، زیر پاش هم خبر داره یا نه...

نمی دونم میدونه چه خونی به دل کوچیک و شیشه ای و پاک اون دختر و پسر کوچولویی که اون پایینن میکنه یا نه...

وای خدایا...دلای کوچیکشون تو اون لحظه چی میکشه...؟؟؟

بمیرم واسه دلای کوچیکشون.

عجب طاقتی داری خدا

                            عجب طاقتی داری....